Sunday
19
November 2017

വാക്കും പ്രവൃത്തിയും പ്രബോധകധര്‍മവും

admin


നിങ്ങളെന്തിനാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കാത്തത് പറയുന്നത് എന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ? ഈ ആയത്ത് പ്രയോഗവത്കരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത പ്രബോധകരാണ് അധികവും എന്നുവരുമ്പോള്‍ മിക്ക പ്രബോധകരും പ്രബോധനം നിറുത്തേണ്ടി വരും. ഇങ്ങനെ വന്നാല്‍ ‘പ്രബോധന ധര്‍മം’ നിര്‍വഹിക്കപ്പെടേണ്ടത് ഏത് വിധമാണ്? പ്രബോധകനുണ്ടായിരിക്കേണ്ട വല്ല നിര്‍ബന്ധ ഗുണങ്ങളും പ്രവാചകന്‍ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ജംഷീര്‍, കൊണ്ടോട്ടി

പ്രവാചകന്മാരല്ലാത്ത എല്ലാ മനുഷ്യരും തെറ്റുപറ്റാന്‍ സാധ്യതയുള്ളവരാണ്. ആ സാധ്യത തീര്‍ത്തും ഇല്ലാതാക്കിയശേഷമേ പ്രബോധനം നടത്താവൂ എന്ന് നിഷ്‌കര്‍ഷിക്കുന്നത് അപ്രായോഗികമായിരിക്കും. ഇതിനര്‍ഥം ജനങ്ങള്‍ക്ക് സദുപദേശം നല്കുന്നവര്‍ സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാ കൊള്ളരുതായ്മകളും കാണിക്കുന്നവരായാലും കുഴപ്പമില്ലെന്നല്ല. സ്വന്തം ജീവിതം നന്മയില്‍ ഉറപ്പിച്ചുനിര്‍ത്താന്‍ ഒട്ടും നിഷ്‌കര്‍ഷ പുലര്‍ത്താത്തവന്റെ പരോപദേശം അല്ലാഹുവിങ്ക ല്‍ സ്വീകാര്യമാകുമെന്ന് കരുതാന്‍ ന്യായംകാണുന്നില്ല.
”നിങ്ങള്‍ ജനങ്ങളോട് നന്മ കല്പിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാര്യത്തില്‍(അത്) മറന്നുകളയുകയുമാണോ? നിങ്ങള്‍ വേദഗ്രന്ഥം പാരായണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവല്ലോ. നിങ്ങളെന്താണ് ചിന്തിക്കാത്തത്?”(2:44) എന്ന ഖുര്‍ആന്‍ സൂക്തത്തെ അവഗ ണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മതപ്രബോധനത്തിന് ഇസ്‌ലാമികമായ സാധുതയില്ല. കഴിവിന്റെ പരമാവധി ആദര്‍ശപ്രതിബദ്ധത പുലര്‍ത്തി ജീവിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അബദ്ധവശാലോ അവിവേകത്താലോ വന്നുപോകുന്ന തെറ്റുകുറ്റങ്ങള്‍ പ്രബോധകന് അയോഗ്യതയാവുകയില്ലെന്ന് മാത്രം. നബി(സ) വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പ്രബോധകരെ നിയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് നല്കിയ ഉപദേശ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ പല ഹദീസുകളിലും കാണാം. അവര്‍ പുലര്‍ത്തേണ്ട ഗുണകാംക്ഷയെയും തത്ത്വദീക്ഷയെയും സൗമ്യതയെയും ആര്‍ജവത്തെയും മറ്റും സംബന്ധിച്ചുള്ളതാണ് അത്തരം ഉപദേശ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍.