Sunday
19
November 2017

പാപവും പശ്ചാത്താപവും

admin

അബൂമാജിദ

അല്ലാഹുവിന്റെ സൃഷ്‌ടികളില്‍ തെറ്റുകളൊന്നും ചെയ്യാത്തവരാണ്‌ മലക്കുകള്‍. തെറ്റുകള്‍ മാത്രം ചെയ്യുന്നവനാണ്‌ പിശാച്‌. ഇത്‌ രണ്ടിനുമിടയില്‍ തെറ്റ്‌ ചെയ്യാനും ശരി ചെയ്യാനും പറ്റുന്ന പ്രകൃതിയില്‍ സൃഷ്‌ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ്‌ മനുഷ്യന്‍. ധര്‍മത്തിന്റെയും അധര്‍മത്തിന്റെയും പ്രകൃതി മനുഷ്യനില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു. ഇതില്‍ ഏത്‌ വികസിപ്പിക്കുകയും പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവോ അതിനനുസരിച്ച്‌ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതരീതി വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കും.

തെറ്റുകളൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത ജീവിതം നയിക്കുകയെന്നത്‌ മനുഷ്യന്‌ സാധ്യമല്ല. അത്‌ മലക്കുകളുടെ നിലവാരമാണ്‌. മനുഷ്യന്‍ തെറ്റു ചെയ്യുന്നവനും വീഴ്‌ചകള്‍ സംഭവിക്കുന്നവനുമാണ്‌. തെറ്റ്‌ ചെയ്യാത്ത മനുഷ്യനെ സൃഷ്‌ടിക്കുകയെന്നത്‌ ഇസ്‌ലാം ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നുമില്ല. ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകളില്‍ നിന്ന്‌ പാപമോചനം തേടി പരിശുദ്ധി കൈവരിക്കുകയെന്നതാണ്‌ സാധിക്കേണ്ടത്‌. ഇതിന്‌ തെറ്റുകളെയും പാപങ്ങളെയും കുറിച്ച ഭയവും ആശങ്കയും ആവശ്യമാണ്‌. ഒട്ടും ഭയാശങ്കകളില്ലാതെ തെറ്റുകളില്‍ വ്യാപൃതനാകാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന മനസ്സ്‌ അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമാണ്‌. മനുഷ്യനിലെ എല്ലാ മൂല്യങ്ങളും അത്‌ തകര്‍ത്തുകളയും.

കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ `സീരിയസാ’യി കാണാത്ത ഒരു സമൂഹം പുതുതലമുറയില്‍ വളര്‍ന്നുവരുന്നത്‌ ഏറെ ആശങ്കാജനകമാണ്‌. വിലക്കുകള്‍ ലംഘിക്കുന്നതില്‍ ഒട്ടും ലജ്ജയില്ലാത്ത അവസ്ഥ. കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ ആസൂത്രിതമായും `ശാസ്‌ത്രീയ’മായും ചെയ്യുന്നു. മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തില്ലാതെ തെറ്റുകള്‍ ചെയ്‌ത്‌ അവയോട്‌ പൂര്‍ണമായും രാജിയായി ജീവിതം നയിക്കുന്നു ഇവര്‍. ഇളംതലമുറയിലും മുതിര്‍ന്ന തലമുറയിലും ഇത്തരം ആളുകള്‍ ഇന്ന്‌ കണ്ടുവരുന്നു. നബി(സ) അറിയിച്ചതു പോലെ, കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ മൂക്കിന്‍തുമ്പില്‍ ഇരിക്കുന്ന ചെറിയ ഈച്ചയെപ്പോലെ കാണുകയും കൈകൊണ്ട്‌ അവയെ ആട്ടിയോടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ലാഘവത്വവും നിസ്സാരതയുമാണ്‌ ഇവര്‍ കാണുന്നത്‌. ഇത്‌ അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമാണ്‌.

രണ്ട്‌ തലങ്ങളിലാണ്‌ കുറ്റകൃത്യങ്ങളും പാപങ്ങളും നടക്കുന്നത്‌. ഒന്ന്‌ പരസ്യമായത്‌, മറ്റൊന്ന്‌ രഹസ്യമായത്‌. ഇതില്‍ പരസ്യമായതിനെ സൂക്ഷിക്കുന്നവര്‍ തന്നെ രഹസ്യമായതിനെ അത്ര തന്നെ ഗൗരവത്തില്‍ കാണാറില്ല. ആത്മദ്രോഹം അന്യരിലേക്ക്‌ പകരുന്നില്ലായെന്നതുകൊണ്ട്‌ നിസ്സാരമായി കാണുകയാണ്‌ ഇവര്‍. എന്നാല്‍, പാപങ്ങള്‍ മനുഷ്യനിലെ ധാര്‍മികത നഷ്‌ടപ്പെടുത്തിക്കളയുകയും മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധി കെടിത്തിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നതിനാല്‍ സ്വകാര്യമായാലും പരസ്യമായാലും ഒരുപോലെ വര്‍ജിക്കേണ്ടതാണെന്ന്‌ ഇസ്‌ലാം കാണുന്നു. `പ്രത്യക്ഷവും പരോക്ഷവുമായ മ്ലേച്ഛതകളെ എന്റ റബ്ബ്‌ നിഷിദ്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു’വെന്നുള്ള വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്റെ പ്രസ്‌താവം (7:33) ഇതിലേക്കാണ്‌ വിരല്‍ചൂണ്ടുന്നത്‌.

സ്വകാര്യതയിലും സ്വന്തത്തിലുമാണ്‌ പാപങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നത്‌ എങ്കില്‍ പോലും അതിന്നനുസരിച്ച്‌ ശിക്ഷകള്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന്‌ തന്നെയാണ്‌ അല്ലാഹു അറിയിക്കുന്നത്‌ (6:120). മനുഷ്യരുടെ സ്വകാര്യതകളും രഹസ്യങ്ങളും അല്ലാഹു വിചാരണ ചെയ്യുമെന്നുള്ളത്‌ മനുഷ്യരെ ആത്മദ്രോഹങ്ങളില്‍ നിന്നും പാപങ്ങളില്‍ നിന്നും അകറ്റിനിര്‍ത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്‌. `അല്ലാഹു കാണുന്നുവെന്നുള്ളത്‌ നീ അറിയുന്നില്ലേ’ എന്ന അല്ലാഹുവിന്റെ ചോദ്യം ഏതൊരു മനുഷ്യനെയും വീണ്ടുവിചാരത്തിന്‌ പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്‌.

കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ ലാഘവത്തോടെ കാണുന്ന ആളുകള്‍ അവ പിടിക്കപ്പെടുകയോ പൊതുജനങ്ങള്‍ അറിയുകയോ ചെയ്യാത്ത കാലത്തോളം സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിക്കുന്നുവെന്നുള്ളതിനാല്‍ താന്‍ പാപരഹിതനാണെന്ന്‌ തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌. ഈ തെറ്റിദ്ധാരണ തുടര്‍ന്നും കുറ്റകൃത്യങ്ങളില്‍ വ്യാപൃതനാകാന്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അവസാനം കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയും തത്‌ഫലമായുണ്ടാകുന്ന പാപങ്ങളുടെയും ഒരു വന്‍സമ്പാദ്യം തന്നെ അവനുണ്ടായിത്തീരുന്നു. ഇത്‌ അവനെ പരലോകത്ത്‌ പൂര്‍ണമായും നഷ്‌ടത്തിലാക്കുന്നു.

കോടതിയുടെയും നിയമപാലകരുടെയും കണ്ണില്‍ പെട്ടില്ലെങ്കിലും കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കുറ്റങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്‌. ഇത്‌ ഒരു വിശ്വാസപ്രശ്‌നമാണ്‌. കുറ്റങ്ങളെ കുറ്റങ്ങള്‍ എന്ന നിലക്കു തന്നെ മാറ്റിനിര്‍ത്താനാണ്‌ കഴിയേണ്ടത്‌. കോടതി വിധി അനുകൂലമായി കിട്ടിയാലും നാട്ടിലെ നിയമങ്ങളുടെയും സമ്പ്രദായങ്ങളുടെയും ആനുകൂല്യം ലഭിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായി കുറ്റങ്ങളെ കുറ്റങ്ങളായി കാണുകയും ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌. ഇത്‌ വിശ്വാസത്തിന്റെ താല്‍പര്യമാണ്‌. അതുകൊണ്ടാണ്‌ നബി(സ), തന്റെ പക്കല്‍ നിന്ന്‌ അന്യായമായി വിധി വാങ്ങിപ്പോകുന്നവര്‍ `നരകത്തിന്റെ കഷ്‌ണമാണ്‌ വാങ്ങിപ്പോകുന്നത്‌’ എന്ന്‌ പറഞ്ഞത്‌.

കഴിഞ്ഞകാല ജീവിതത്തിന്റെ താളുകള്‍ മറിച്ചുനോക്കിയാല്‍ പാപങ്ങളുടെയും കുറ്റങ്ങളുടെയും നീണ്ട നിര തന്നെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും. ഇത്തരം പാപങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം പൂര്‍ണമായും പശ്ചാത്തപിച്ച്‌ മുക്തി നേടേണ്ടതുണ്ട്‌. ആത്മാര്‍ഥമായ ഖേദവും പശ്ചാത്താപ ബോധവും കൊണ്ടുമാത്രമേ പാപക്കറയില്‍ നിന്ന്‌ മനസ്സിനെ കഴുകിയെടുക്കാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. ചെയ്‌ത പാപങ്ങളത്രയും മനസ്സില്‍ കറുത്തപാടുകള്‍ വീഴ്‌ത്തി മനസ്സിനെ മലീമസമാക്കിയിരിക്കും. കണ്ണീര്‍ കണങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ കഴുകി മനസ്സില്‍ നിന്ന്‌ പാപക്കറനീക്കം ചെയ്‌ത്‌ മനസ്സിനെ വിമലീകരിക്കുകയാണ്‌ തൗബ. ഇത്‌ നിഷ്‌കളങ്കമായ പശ്ചാത്താപം കൊണ്ട്‌ മാത്രമേ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

“സത്യവിശ്വാസികളേ നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിലേക്ക്‌ നിഷ്‌കളങ്കമായി പശ്ചാത്തപിക്കൂ” (66:8) എന്ന അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രസ്‌താവന ഇത്‌ മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നു. കഴിഞ്ഞകാല ജീവിതത്തിലെ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ അയവിറക്കി അവയെല്ലാം അല്ലാഹുവിന്റെ മുമ്പില്‍ എടുത്തുപറഞ്ഞ്‌ മനസ്സ്‌ തുറക്കുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌. അങ്ങനെ താനും തന്റെ സ്രഷ്‌ടാവായ നാഥനും ഒറ്റക്കിരുന്ന്‌ അവന്റെ മുമ്പില്‍ മനസ്സ്‌ തുറക്കുമ്പോള്‍, അവന്റെ മുമ്പില്‍ എല്ലാം ഏറ്റുപറയുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന സമാധാനവും പശ്ചാത്താപബോധവുമാണ്‌ കുറ്റങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ തിരിച്ചുവന്ന്‌ ജീവിതത്തെ ശരിയായ വഴിയിലേക്ക്‌ നയിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്‌.

ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം സംജാതമാകുമ്പോഴാണ്‌ തൗബ അര്‍ഥവത്താകുന്നത്‌. അത്തഹിയ്യാത്തിന്റെ അവസാനത്തില്‍ നടത്തുന്ന പശ്ചാത്താപ പ്രാര്‍ഥനയില്‍, ഞാന്‍ മുന്തിച്ചു ചെയ്‌തതും പിന്തിച്ചതും രഹസ്യമാക്കിയതും പരസ്യമാക്കിയതും അമിതമായി ചെയ്‌തതും എല്ലാം പൊറുത്തുതരണേ എന്ന്‌ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നതിനൊടുവില്‍, `എന്നെക്കാള്‍ അവയെക്കുറിച്ചെല്ലാം നീയാണറിയുന്നവന്‍’ എന്ന ഭാഗം വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്‌. മനുഷ്യന്‍ ചെയ്‌തുമറന്ന പാപങ്ങളും ചെയ്‌തതിന്റെ ഗൗരവവുമെല്ലാം മനുഷ്യരേക്കാള്‍ അറിയുന്നവന്‍ അല്ലാഹുവാണ്‌. അതിനാല്‍ ഓര്‍മയില്‍ നിന്ന്‌ മങ്ങിപ്പോയ പാപങ്ങളും പൊറുക്കണേ എന്നാണ്‌ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നത്‌. അപ്പോള്‍ എത്ര സൂക്ഷ്‌മമായ പ്രാര്‍ഥനയും പശ്ചാത്താപവുമാണ്‌ അല്ലാഹു നമ്മോടാവശ്യപ്പെടുന്നത്‌? തെറ്റുകളൊന്നും ചെയ്യാത്ത നബി(സ) പോലും ഓരോ ദിവസവും അല്ലാഹുവോട്‌ നൂറുതവണ പശ്ചാത്താപം നടത്തിയിരുന്നുവെന്ന്‌ വരുമ്പോള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും.

പാപങ്ങളില്‍ നിന്നും കുറ്റകൃത്യങ്ങളില്‍ നിന്നും തൗബ ചെയ്യുമ്പോള്‍ അനിവാര്യമായും പാലിക്കേണ്ട മര്യാദകളെക്കുറിച്ച്‌ ഇമാം നവവി(റ) രിയാളുസ്സ്വാലിഹീന്‍ എന്ന ഹദീസ്‌ സമാഹാരത്തില്‍ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്‌. പണ്ഡിതന്മാര്‍ പറയുന്നതായി അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: “കുറ്റകൃത്യം മനുഷ്യന്റെയും അവന്റെ നാഥന്റെയും ഇടയിലുള്ള വിഷയത്തിലാണ്‌ -മനുഷ്യരുമായി ബന്ധമൊന്നുമില്ല- എങ്കില്‍ മൂന്ന്‌ വ്യവസ്ഥകള്‍ പാലിച്ചാണ്‌ പശ്ചാത്താപം ചെയ്യേണ്ടത്‌. ഒന്ന്‌, പാപങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ പൂര്‍ണമായും ഒഴിവാകുക. രണ്ട്‌, ചെയ്‌തതിന്റെ പേരില്‍ ശരിയായ ഖേദമുണ്ടാവുക. മൂന്ന്‌, ഇനി ഒരിക്കലും ഇത്‌ ആവര്‍ത്തിക്കില്ലായെന്ന്‌ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടാവുക. ഈ മൂന്നില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊന്ന്‌ നഷ്‌ടപ്പെട്ടാല്‍ അവന്റെ തൗബ ശരിയാവുകയില്ല.”

തുടര്‍ന്ന്‌ അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “കുറ്റകൃത്യം മനുഷ്യരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കില്‍ നാല്‌ ഉപാധികള്‍ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌. ഈ പറഞ്ഞ മൂന്നും പുറമെ ആരുമായിട്ടാണോ ഇടപാടുകളുള്ളത്‌ അവരുമായി ഇടപാടുകള്‍ തീര്‍ക്കുക. സമ്പത്തോ അതുപോലുള്ളതോ ആണെങ്കില്‍ അത്‌ തിരിച്ചുകൊടുക്കുക. വ്യഭിചാര ആരോപണമോ അതുപോലുള്ളതോ ആണെങ്കില്‍ അതിന്‌ പരിഹാരം ചെയ്യുകയോ അവനോട്‌ വിട്ടുവീഴ്‌ച ആവശ്യപ്പെടുകയോ വേണം. പരദൂഷണമാണെങ്കില്‍ പൊരുത്തപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഈ വ്യവസ്ഥകളെല്ലാം പാലിക്കുമ്പോഴാണ്‌ തൗബ ശരിയായ അര്‍ഥത്തില്‍ നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നത്‌.”

സൃഷ്‌ടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇടപാടുകള്‍ വീട്ടാതെ തൗബ ചെയ്യുന്നതിന്‌ അര്‍ഥമൊന്നുമില്ല. കാരണം, ഇടപാടുകളില്‍ മറുകക്ഷിക്ക്‌ വരുന്ന നഷ്‌ടങ്ങള്‍ പരിഹരിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌. അവ പരിഹരിക്കാതെ അല്ലാഹുവോട്‌ തൗബ ചെയ്‌ത്‌ രക്ഷപ്പെടാമെന്ന്‌ വിചാരിക്കുന്നത്‌ ന്യായമല്ല. ഇത്തരം ഇടപാടുകള്‍ വീട്ടിയതിനു ശേഷം തന്റെ പക്കല്‍ വന്ന വീഴ്‌ചകള്‍ക്കാണ്‌ അല്ലാഹുവോട്‌ തൗബ ചെയ്യേണ്ടത്‌. അത്‌ പൊറുത്തുകൊടുക്കുന്നത്‌ അല്ലാഹു ചെയ്യുന്ന ന്യായം മാത്രമാണ്‌. മറിച്ചാകുമ്പോള്‍ അതില്‍ ഒരു അന്യായമുണ്ടെന്ന്‌ വ്യക്തം.

മനുഷ്യനെ അല്ലാഹു സൃഷ്‌ടിച്ചപ്പോള്‍ പാപക്കറകളൊന്നും പുരളാത്ത തെളിഞ്ഞ മനസ്സുമായാണ്‌ സൃഷ്‌ടിച്ചത്‌. പിന്നീട്‌, ജീവിതത്തില്‍ മുന്നോട്ടുപോയപ്പോള്‍ ധാരാളം പാപങ്ങളും കുറ്റങ്ങളും ചെയ്‌തുകൂട്ടുകയുണ്ടായി. അവയത്രയും പരിഹരിച്ചതിനു ശേഷം വേണം അല്ലാഹുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക്‌ തിരിച്ചുപോകാന്‍. അതിന്നാവശ്യമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയാണ്‌ തൗബ. അപ്പോള്‍, ജീവിതത്തിലുടനീളം തീര്‍ക്കേണ്ട ഇടപാടുകളെല്ലാം തീര്‍ക്കുകയും ആരോടും ബാധ്യത ബാക്കിവെക്കാതെ മരിച്ചുപോകാനും സാധിക്കുക. ഇതിനുള്ള അവസരമാണ്‌ തൗബ. അല്ലാഹുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇടപാടുകള്‍ അല്ലാഹുവിന്‌ തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുക. എന്നാല്‍, സൃഷ്‌ടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇടപാടുകള്‍ സൃഷ്‌ടികള്‍ കൂടി വിട്ടുകൊടുക്കാതെ അല്ലാഹു വിട്ടുകൊടുക്കുകയെന്നത്‌ ന്യായമല്ലാത്തതുകൊണ്ട്‌ സൃഷ്‌ടികളോടു തന്നെ തീര്‍ക്കുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌. പാപമുക്തമായ ഒരു ജീവിതം നയിച്ചു മുന്നോട്ട്‌ പോകാനും പരലോകത്ത്‌ രക്ഷപ്പെടാനും അനിവാര്യമായ ഉപാധിയാണ്‌ നിഷ്‌കളങ്കമായ തൗബ.